روایتی از بازدید استاندار قزوین از لوازم خانگی پارس…


از در که وارد میشوید احساس کهنگی نمی کنید، اما کارخانه قدمتی دارد به اندازه ای که تحولات بزرگی را در تاریخ ایران به خود دیده است. از انقلاب گرفته تا جنگ. از سالهای سازندگی در دهه هفتاد تا دوره های مختلف تحریم. ساختمان هایی که تاریخشان به پیش از انقلاب باز می گردد. کارخانه ای که ساخته شد تا موجب تغییر در سبک زندگی مردم ایران شود.

اینجا لوازم خانگی پارس است. یکی از چندین کارخانه ای که محمد تقی برخوردار تاجر و کارخانه دار دوران پیش از انقلاب بنیانگذاری کرد. کارخانه هایی که سهم مهمی در تغییر سبک زندگی ایرانی ها داشت. در شرایطی که هنوز استفاده از لوازم خانگی در میان مردم ایران و دیگر کشورهای منطقه رواج نداشت، کارخانه ای با وسعت زیاد بنا نهاده شد تا نه تنها نیاز مردم ایران، بلکه مردم منطقه را نیز از لوازم خانگی برطرف کند. آن سال‌ها تلویزیون تنها دو شبکه داشت، اما کارخانه پارس الکتریک ساخته شد تا تلویزیون در داخل تولید شود. آن سال‌ها مردم هنوز عادت به استفاده از یخچال نداشتند، اما کارخانه پارس ساخته شد تا سبک زندگی مردمی که گوشت را روزانه می خریدند یا نمی توانستند لبنیات خود را ذخیره کنند، تغییر کند.

به همراه استاندار تازه منصوب شده قزوین برای بازدید به لوازم خانگی پارس رفتیم. دستگاه های عظیمی که به اندازه عمر من هر روز و هر روز کار کرده بودند، همچنان در حال کار بودند. کارگرانی که انگار در تمام این سالها به این بازدیدها عادت کردند و بدون توجه به آنکه کدام مسئول آمده و می رود، کدام دولت بر سر کار است یا خواهد رفت، فقط به خم کردن، پرسکاری، جوشکاری و تولید و تولید قطعه مشغول بودند.

از میان سالنهایی که مورد بازدید قرار گرفت سالن نهارخوری که در زیر آن سالن ورزش هم قرار داشت نشان می داد که جدیدا ساخته شده است. دو سالن اصلی تولید یکی برای تولید یخچال و دیگری ماشین لباسشویی ساخته شده بود. محوطه ای بزرگ در بالای کارخانه قرار داشت که به نظر می رسید انبار ضایعات است. اما از پنجره نهارخوری که نگاه می کردی بخشی را می دیدی که با بشکه های زیادی روی هم چیده شده جدا کرده بودند. پرسیدم: «این زمین برای چی جدا شده؟ یکی از کارگران گفت: قراراست اینجا برای کارگران زمین فوتبال ساخته شود. چمن ها کاشته شده و درحال آماده سازی است.»

وقتی به سالن تولید می روید چند چیز توجه شما را به خودش جلب می کند. اول: دستگاه های عظیمی که به کار تولید یخچال و فریزر مشغول هستند و دوم، کارتن محصولات تولیدی که روی هم چیده شده و تونل هایی از تولیدات را تشکیل می دهد. اینجا به روشنی میشد رونق تولید را دید.

کارگری می گفت: «در دو سال گذشته وضع کارخانه بسیار بهترشده. اگرچه همه ما هم می توانیم تحریم را در خانه و مخارجمان احساس کنیم، اما اینجا و در کارخانه ما اتفاقا در دو سال گذشته تولیدات بالاتر رفته.»

به سالن مونتاژ نهایی که وارد می شوی یک تابلوی بزرگ ضمن خوش آمدگویی به حاضران گزارشی از وضع تولید داده و روی آن نوشته است: «با کمک هم و در سال رونق تولید ما توانستیم حجم تولیداتمان را 40 درصد بالا ببریم.»

در تمام طول مسیر بازدید مدیرعامل پارس با عشق و علاقه ای عجیب درباره دستگاه ها توضیح می داد. انگار گمان می کرد زمان زیادی ندارد. برای همین پای هر دستگاه که می رسیدند شروع می کرد به توضیح صفر تا صد دستگاه ها.

من نمی دانم آقای جمالی پور استاندار قزوین از قبل اطلاعی از وجود چنین کارخانه های در قزوین داشت که گفته بود: «می خواهیم قزوین قطب صنعت لوازم خانگی باشد.» نمی دانم خبر داشت که اساسا یکی از پایه های صنایع در قزوین همین کارخانجات پارس بود. کمتر کسی است که در قزوین لوازم خانگی را نشناسد یا یکی از اقوامش در آن کار نکرده باشند. افتخار قزوین این بود و هست که می تواند یکی از اصلی ترین لوازم کاربردی در منازل ایرانیان را تولید کند. استاندار هم برنامه اش این است که این واحدها را رونق دهد و حتی مشکلاتشان را برطرف کند. شاید رحمانی نیا مدیرعامل پارس هم، به همین نگاه استاندار قزوین امیدوار بود که خبر از برنامه های آتی شرکت می‌داد.

جلسات پشت سر هم در سالن برگزار میشد که آنجا را ترک کردم. موقع خروج یکبار دیگر به ساختمان های کارخانه نگاه می کردم و به این فکر می کردم که افراد بیرون از اینجا کمتر در جریان روند این زندگی که در پشت این دیوارها جاری است، هستند. کمتر کسی می داند که زندگی بسیاری از ما ایرانی ها تاچه اندازه به کارکردن این کارگران، به چرخیدن چرخ آن دستگاه، یا پرس کردن پلاستیک آن ماشین متصل است.

محمد پوریا بهشتی

اخبار

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *